DE GEEST VAN EENHEID

DE ANGLICAANSE KERK

In 1966 voorzegde aartsbisschop Dr. Michael Ramsay de hereniging van de Anglicaanse en de Rooms-katholieke kerken. Zijn opvolger, Dr.Donald Coggan, verklaarde dat bij zo’n hereniging de paus het oppergezag zou krijgen. In 1969 onderzocht een verenigde Anglicaanse/Rooms-katholieke commissie (ARCIC) de leerstellige verschillen, en gaven in 1977 de volgende verklaring uit:

Het lijkt ons gepast dat bij een toekomstige hereniging, een wereldwijd gezag zoals beschreven is, bij de Heilige Stoel gevonden moet worden.

In 1989 ging de Anglicaanse aartsbisschop van Canterbury, de eerwaarde Robert Runcie, naar Rome en riep christenen op om de paus als hoogste geestelijke leider te heroverwegen. Hij droeg een ring die één van zijn voorgangers van paus Paulus VI gekregen had, en vertelde Johannes Paulus II dat, ...het een teken was niet veel anders dan een verlovingsring.

De opvolger van Robert Runcie is Michael Carey, Carey is een overtuigd voorstander van de oecumene, en voorzitter van de belangrijke adviesgroep voor geloof en orde (FOAG), die zich bezighoudt met kwesties inzake de kerkleer. Volgens Time Magazine heeft hij sterke banden met de charismatische beweging, die het spreken in tongen beoefent. Hij moedigt de gelovigen aan om de bedevaartsplaatsen van Maria te bezoeken en heeft de letterlijke interpretatie van Bijbelse gebeurtenissen verworpen, zoals de schepping en de zondvloed. Hij heeft in het openbaar gezegd dat hij een voorstander is van hereniging met Rome. In juni 1999 gaven de de Anglicaanse en de Rooms-katholieke kerken een gezamenlijke verklaring uit “The Gift of Authority”. The Daily Telegraph van juni 1999 reageerde met de koppen:

De kerken zijn het er over eens dat de paus oppermachtig is. De gezamenlijke verklaring stelt dat de paus erkend moet worden als de algemene autoriteit in de christelijke wereld, en omschreef hem als een ‘geschenk dat door alle kerken moet worden aangenomen.’ De commissie concludeerde dat de bischop van Rome een ‘specifieke bediening had voor het vinden van de waarheid’ en accepteerde dat alleen de paus de morele autoriteit bezat om de verschillende christelijke denominaties te verenigen.

Met deze verklaring heeft de Anglicaanse kerk zijn protestantse erfenis weggegeven, en heeft zich aan de pauselijke hiërarchie onderworpen. Als, zoals wij al eerder gesteld hebben, Rome het zichtbare hoofd is van Babylon in de eindtijd, dan kan er jammer genoeg geen andere conclusie zijn dan dat de protestants-Anglicaanse kerk zichzelf officieel tot onderdeel van Babylon heeft uitgeroepen.

(bron:De Waarheid Telt W.J.Veith)