Franciscus

Sinds 13 maart 2013 is Jorge Mario Bergoglio het hoofd van de Rooms-katholieke kerk. Een paus krijgt de mogelijkheid om de naam van een ander over te nemen, in dit geval de naam Franciscus. Deze naam is afkomstig van de ‘heilige’ Franciscus van Assisi, die op zijn beurt weer geboren werd als Giovanni di Pietro Bernardone… Een paus kiest zijn ‘nieuwe naam’ niet voor niets… Het zegt iets over ‘het beeld’ dat de paus van zichzelf wil laten zien. Het is zijn voorbeeld, zo gezegd. Daarom gaan we eens bekijken wat Wikipedia (Ja, u leest het goed) te zeggen heeft over Franciscus van Assisi, om zo een beeld te krijgen van paus Franciscus, maar vooral hoe hij zich wil voorstellen aan de wereld.

Franciscus van Assisi leefde tussen 1181 en 1226. In 1210, dus 16 jaar voor zijn dood, geeft paus Innocentius III toestemming om als ‘minderbroeders’ door het leven te gaan. Deze kloosterorde van de Franciscanen behoorden tot de bedelorden. Naar eigen zeggen “om zo Christus na te volgen”… Zelf heb ik Jezus wel als arm, maar nooit als ‘bedelaar’ beschouwd. In het oude Israël waren wetten die erin voorzagen dat de armen en reizigers altijd nog wat konden nalezen op de akkers en landerijen. Ook werd Jezus regelmatig uitgenodigd om de maaltijd te nuttigen, zo leert de schrift. Bovendien zegt Jezus in Johannes 4:34;

Mijn voedsel is dat Ik de wil doe van Hem Die Mij gezonden heeft en Zijn werk volbreng.

De ‘roeping’ van Franciscus kwam in 1205 toen hij ‘geroepen’ werd door Het kruis van San Damiano, die zei;”Herstel mijn huis, dat zoals je ziet in verval is geraakt”. Geroepen door een pratend kruis dus…

De Bijbel had een bijzondere plaats in het leven van Franciscus. Bijzonder, in de zin van, dat hij het niet perse gebruikt als middel om van hieruit het evangelie te verkondigen. Een belangrijke regel van Franciscus in de omgang met andersdenkenden en andersgelovigen is o.a. de afwijzing van woordenstrijd. Armoede, dienstbaarheid, geweldloosheid zonder wapenen, zelfs zonder het wapen van het woord, gingen voor hem hand in hand en in dit perspectief ondernam hij in 1219 tijdens de kruistocht zijn persoonlijke vredesmissie naar de sultan van Damiate, waar hij hoffelijk werd ontvangen en spirituele gesprekken voerde. Het Woord van God, de Bijbel, wordt inderdaad vergeleken met een wapen, een  Tweesnijdend Zwaard. (Hebreeën 4:12, Openbaring 1:16, Openbaring 2:12)  En verder zegt Jezus Zelf; 

Denk niet dat Ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde; Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard.   Mattheüs 10:34

Dit Zwaard is het Woord van God en ons enige wapen tegen de misleidingen van satan! We kunnen niet zonder!      Psalmen 119:105

Uw Woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad. 

Ongeveer 10 jaar na de oprichting van de bedelorde, het is dan het jaar 1221, is er een ‘algemene vergadering’ van de broeders. Het is opvallend dat er dan al zo’n 5000 van deze ‘bedelende broeders’ samen komen! Het is niet verwonderlijk dat het in het verleden niet altijd makkelijk was voor de bevolking, als er in een bepaald gebied veel van de bedelbroeders leefden. De vaak toch al arme bevolking, kon het soms simpelweg amper opbrengen om de bedelorde te onderhouden…

In 1224 ‘ontving’ Franciscus de ‘stigmata’ op de berg La Verna. De ‘stigmata’ zijn zogezegd de wonden in de handpalmen, die doen denken aan de wonden die Jezus Christus in Zijn handen draagt. Het is een katholieke traditie, dat ‘heilige’ mensen, wonderlijke dingen doen of meemaken. Persoonlijk geloof ik dat Jezus Christus de enige is die de zonden van u en mij op Zich heeft genomen en daarvoor onmenselijk veel geleden heeft… en niemand anders.

Franciscus gruwelde van elke vorm van bezit, zo wordt er gemeld. Persoonlijk bezit of gemeenschappelijk bezit was uit den boze. Ze hadden geen kloosters en zelfs geen beschutting tegen regen en ze sliepen op de grond. De broeders hadden wel een verblijfplaats, die ‘locus’ werd genoemd. Het was een grote cirkel met een gracht eromheen gegraven. In de ring werd een heg geplaatst als beschutting. Hoe ze op dit idee zijn gekomen om in zo’n cirkel te gaan zitten, is mij een raadsel. Het heeft in ieder geval geen Bijbelse oorsprong. In de heidense rituelen werden echter wel vaker cirkels gebruikt.

Opmerkelijk is wel, dat er naast dit beeld van “geen bezittingen”, er wel een kerkje geschonken was aan Franciscus in het jaar 1208 om het tot het centrum van zijn nieuwe beweging te maken… Een plek waar hijzelf veel verbleef, met de naam; Portiuncula. Maar Afzien en afzondering was het motto en schijnbaar dé manier om ‘nader tot God te komen’. Dit ‘afzien’ is zeker iets dat de huidige paus ook wil uitdragen. Geen steenrijke, pompeuze paus, die gedragen wordt door zijn dragers, maar een eenvoudige paus, die meevoelt met de arme…

   of

Het geeft een heel ander gezicht, maar de Rooms-katholieke kerk is en blijft onverminderd Steen-rijk! Het is gewoon een imago dat aangenomen wordt, om zo het vertrouwen van de wereld te winnen. http://vastgoedjournaal.nl/news/10500/57/Sobere-paus-aan-hoofd-grootste-vastgoedimperium-ter-wereld/

Nog een ander beeld dat paus Franciscus heeft overgenomen van Assisi, is de liefde voor de natuur. Franciscus van Assisi is de schrijver van ‘het Zonnelied’, een lofzang op de natuur. De paus heeft op zijn beurt, aan alle ‘koningen der aarde’ en aan alle bewoners der aarde, zijn Laudato Si’ overhandigd. Zijn ‘actieplan’ om de wereld te redden… Het is zeker de moeite om deze ‘Wees geprezen’ eens kritisch te bekijken. Het viel mij op, dat deze ‘kerk’-leider er duidelijk een Oosterse, mystieke vorm van ‘aanbidding’ op nahoud. Is dat in navolgong van Christus? Ik dacht het niet! De ervaring van God in de natuur, is voor beide naamgenoten erg belangrijk. Het voelen, zien en beleven van het goddelijke… Dit is echter niet wat de Bijbel leert over het ware geloof.    Hebreeën 11:1

Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de dingen die men niet ziet.

Het gevaar van het Laudato Si‘, zit hem vooral in de staart van het verhaal… Maria wordt als “Koningin van heel de schepping”, verheven tot godin, waar tot gebeden kan (of moet) worden… Dit, terwijl God in Zijn eeuwige wet, de Tien Geboden, dit zo duidelijk verbied in het eerste en tweede Gebod! In het volgende stukje uit Laudato Si’, zien we bovendien hoe het vierde gebod van God, de zevendedag-sabbat, op listige wijze verdraaid wordt;

 De wet van de zondagsrust verplichtte ertoe zich te onthouden van werk op de zevende dag, want “dan kunnen ook uw rund en uw ezel rusten, en kunnen de zoon van uw slavin en de vreemdeling op adem komen” (Ex. 23, 12). Rust is een verruiming van de blik die het mogelijk maakt weer de rechten van de ander te erkennen. Zo verspreidt de rustdag, waarvan het middelpunt de Eucharistie is, zijn licht over de hele week en moedigt ons aan de zorg voor de natuur en de armen tot de onze te maken.” 

De ‘zondagsrust’ is echter niet naar het gebod van God… Zondag valt op de éérste dag, niet op de zevende! Het is uiteindelijk dus niets anders dan een wereldwijde oproep, om Gods geboden te overtreden… Is dat ‘naar het voorbeeld van Jezus Christus’?!

Terug naar Franciscus van Assisi, want daar wilden we ons toch vooral in verdiepen, om zo meer te weten over het voorbeeld van paus Franciscus. Eigenlijk is het meest bizarre dat we te weten komen over het leven van Franciscus van Assisi, dat we eigenlijk niets zeker weten over hem. De levensbeschrijvingen die over hem geschreven zijn, lopen zover uiteen als de dag van de nacht. Lees de volgende stukjes maar eens, die van wikipedia genomen zijn en trek uw conclusie!

In zijn jeugdjaren leefde Franciscus, volgens zijn eerste biograaf Thomas van Celano, als een wildebras: Hij zwierf met zijn kameraden door de stad en gaf veel geld uit aan feestmalen en kleding. Deze biografie is geeft niet het beeld dat de katholieke kerk graag geeft aan haar ‘heiligen’… Om dit probleem op te lossen, blijkt ze het volgende bedacht te hebben;

De waarheid is niet perse de werkelijkheid, maar wat men bepaald, als zijnde ‘de waarheid’, dat wordt de waarheid…

Hoe ze dat gedaan hebben leest u in het volgende stukje;

Tijdens het generale kapittel (‘algemene bestuursvergadering’) van de Franciscanen in 1260 kreeg de generaal van de orde, de geleerde theoloog Bonaventura (later heilig verklaard), de opdracht om een ‘officiële’ biografie te schrijven. Deze Legenda Maior (‘Grote Levensbeschrijving’) werd in 1263 goedgekeurd door het generale kapittel. In 1266 werd de broeders verboden andere levensbeschrijvingen over Franciscus te lezen. Alle andere ‘legenden’ moesten worden vernietigd.

Het moge duidelijk zijn, dat als er zó met de geschiedenis omgegaan wordt, de betrouwbaarheid ver te zoeken is…

Of we dezelfde conclusie moeten trekken als het gaat om de paus Franciscus?

God weet het…