De profeet Daniël was een groot persoon. Hij vormde een prachtig voorbeeld van wat iemand kan worden die zich verbindt met de God der wijsheid. Een kort verslag van het leven van deze grote godsman is ons nagelaten, tot bemoediging van hen, die later beproeving en verzoeking zouden moeten doorstaan. Toen het volk met zijn koning, vorsten en priesters in ballingschap werd gevoerd, werd een viertal uitgekozen om aan het hof van de koning van Babel dienst te doen. Eén van deze vier was Daniël, die al vroeg blijk gaf van de opmerkelijke bekwaamheid, die zijn latere leven kenmerkte. Deze jonge mannen waren van koninklijke bloede en beschreven als;

“Knapen zonder enig gebrek, schoon van uiterlijk, ervaren in allerlei wijsheid, in het bezit van kennis, met inzicht in wetenschap.” Dan. 1:4

Toen hij de bijzondere talenten van deze jonge gevangenen ontdekte, besloot Nebukadnezar hen voor te bereiden op het vervullen van belangrijke posities in zijn rijk. Om geschikt te zijn voor hun leven aan het hof, in overeenstemming met de Oosterse gebruiken, moesten ze de taal van de Chaldeeën leren, en gedurende 3 jaar onderworpen worden aan een grondige opleiding in fysiek en intellectueel opzicht.

De jongelui in deze school hadden niet alleen toegang tot het koninklijk paleis, maar ze moesten ook eten van het voedsel en drinken van de wijn van de tafel van de koning. In dit alles vond de koning niet alleen dat hij hen grote eer bewees, maar ook dat ze de beste lichamelijke en geestelijke ontwikkeling kregen die maar mogelijk was.