De nederigheid van Johannes

De geliefde discipel kreeg zulke verheven voorrechten, zoals zelden aan stervelingen vergund zijn geweest. Hij was zo nauw verbonden met Christus, dat er in zijn hart geen plaats was voor trots. Zijn nederigheid was niet slechts een belijdenis. Het was een eigenschap die hem bedekte als een gewaad. Hij probeerde steeds zijn eigen daden van gerechtigheid te verbergen en alles te vermijden wat de aandacht op hem zou kunnen richten.

In zijn evangelie spreekt Johannes over de discipel die Jezus liefhad, maar hij verbergt het feit dat hijzelf deze geƫerde discipel was. Voor zelfzucht was in zijn leven geen plaats. In zijn dagelijks leven onderwees en beoefende hij liefde in de ware betekenis van het woord. Hij was zich diep bewust van deze liefde die tussen natuurlijke zowel als geestelijke broeders behoort te bestaan. Hij noemde deze liefde als een noodzakelijk kenmerk van de volgelingen van Christus. Zonder deze liefde heeft het leven van de christen geen zin. Johannes onderwees praktische godsvrucht.

Hij onderwees onfeilbare gedragsregels voor de christenen. Ze moesten zuiver van hart en van onbesproken gedrag zijn. In geen geval mochten ze tevreden zijn met een uiterlijke belijdenis. Hij verklaart in niet mis te verstane bewoordingen dat een christen iemand is die op Christus gelijkt.

Het leven van Johannes was een ernstig streven om naar de wil van God te wandelen. De apostel volgde zijn Heiland zo nauw en had zulk een besef van de zuiverheid en heiligheid van Christus, dat zijn eigen karakter daarbij vergeleken, vol gebreken was. Toen Jezus in Zijn verheerlijkte gedaante aan Johannes verscheen, was een enkele blik voldoende om hem als dood te doen neervallen. Dit zal altijd het gevoel zijn van hen die hun Heer en Meester het beste kennen. Hoe meer ze nadenken over het leven en karakter van Jezus, des te meer zullen ze hun eigen zondigheid beseffen, en des te minder zullen ze geneigd zijn zich te beroemen op heiligheid van hart of beweren geheiligd te zijn.