Waarom hebben we een Mattheüs, een Markus, een Lukas, een Johannes, een Paulus en al die andere schrijvers nodig, die hun gegevens hebben over het leven van de Heiland tijdens Zijn bediening op aarde? Waarom had één van de discipelen niet een volledig verslag kunnen schrijven en ons zo een samenhangend verslag van Christus’ leven en werk kunnen geven?

De evangeliën verschillen, toch smelt het verslag in hen samen tot één harmonieus geheel. De ene schrijver brengt punten in, die een andere niet inbrengt. Als deze punten essentieel zijn, waarom noemden alle schrijvers ze dan niet. Dat komt omdat de geest van mensen verschilt, en dingen niet op exact dezelfde manier begrijpen. Sommige waarheden doen veel sterker een appèl op de ene groep personen dan andere. Sommige punten lijken voor sommige mensen veel belangrijker dan voor anderen. Het zelfde principe geld ook voor sprekers. Sommige sprekers blijven een aanzienlijke tijd stilstaan bij punten, waaraan anderen vlug voorbij zouden gaan, of die ze helemaal niet zouden noemen. Zo wordt de waarheid duidelijker door meerdere personen uiteengezet dan door één.